ماه مبارک رمضان ؛ ماه میهمانی خدا.

با عرض سلام و احترام.

باز هم ماه مبارک رمضان، باز هم بوی ربنا و آش رشته. باز هم دعاهایی که با لرزه ی اندام بر سفره ی افطاری بر لبانم زمزمه میشود. باز خنکای هنگامه ی سحر و دعاها و اقامه ی با شکوه تر نماز صبح. و باز هم انسان شدن من و باز هم با شخصیت شدن من و البته با لیاقت شدن من و حاضر شدنم در این میهمانی. خداوندا بدون تظاهر تمنا میکنم صبرم بده. خداوندا التماس میکنم در این ایام امتحانات تحملم ده که همچنان انسان بمانم. خداوندا مثال ماه رمضان های سالهای گذشته و ایام قدیم مراقبم باش. خداوندا نگذار حیوان بشم. شما به من احتیاجی ندارین ؛ من به شما احتیاج دارم. من همانی هستم که عمرم را و سلامتی ام را از ماه مبارک رمضان و شب قدر و شب شهادت حضرت علی ابن ابی طالب (ع) و نذری افطاری در آن شب؛ از شما هدیه دارم.

خداوندا تنها شما را میپرستم و تنها از شما یاری میخواهم.

خداوندا تمنا میکنم.

الاها التماس میکنم.

یا علی ابن ابی طالب.

یا هو... .